«خالی» داستان دختربچه ای است که مادر خود را از دست داده است. او در مواجهه با این رویداد تلخ در خیال خویش با موجودی به نام «خالی» همراه می شود که همه جا و در هر زمان با اوست: در رختخواب، پای میز صرف غذا،در اتوبوس،در یک روزبارانی،در زمین بازی،به هنگام برگشتن از مدرسه ،در خانه ، در شهر بازی... روزی در گلدانی که دخترک و مادرش برای آخرین بار گیاهی را در آن کاشته بودند؛گلی می روید و این گل هدیه ای برای خالی می شود .دخترک و خالی گویا با به گل نشستن این گلدان جهان خود را به دوستی های تازه ای می گشایند. رفته رفته تنهایی و اندوه دخترک در این جهان کمتر و کمتر می شود: از آخرین عکس با مادر تا نجات و دوستی با یک گربه و تا تماشای یک نمایش در کنار دیگران. «خالی» به ما یادآور شود که کودکان باید در اندوه جدایی از آدمهایی که روزگاری درکنار خود داشته اند؛ رها باشند،خیال بورزند و با دستاویز تخیل راه به جهانی بگشایند که دروازه ی آن پذیرش واقعیتی به نام مرگ و از دست دادن ناگزیرست. آنها وقتی از این دروازه بگذرند؛ « زندگی» دوباره همراه با همراهان دوست داشتنی دیگربه آنها لبخند خواهد زد؛ گرچه بازهم در کنار «خالی».