اغلب، نگاه ما تابعی از معرفت ماست؛ بدین گونه به جای دیدن حقیقت چیزها، آن نگاره ای را می بینیم که شناختی پیشین در ذهن ما شکل داده است. در این میان دخالت حالت های درونی را نیز نمی توان نادیده گرفت. می شود گفت در مواجهه ی با اشیا، آنچه انتظار دیدنش را داریم، مدام دیدنمان را تحریف می کند. امپرسیون، بروز رفتاری دیگر گونه است. امپرسیون، دریافتی حسی و ادراک بی واسطه ای از جهان است که پیش پنداشت ها را کنار می نهد و امکان برون نگاری و برداشتی فردی از موقعیت هایی را فراهم می سازد که گریزنده و غیرقابل تکرارند. از چنین منظری نگاه به چیزهای تکراری در لحظه های گوناگون می تواند حامل تجربه هایی باشد متفاوت از هم.